Ronakbîrên me,
pir ronak bûn.
Tiştên ku ji wan dihate xwestinê,
bi dil û can digotin.
Wan ne guh dida hişê xwe
û ne jî wujdan bi wan va mabû.
Ji mehsûlên ronakbîrîyê,
dixwestin zû zûka
nesîbên xwe bistînin.
Bênesîb mayîn,
teahlîtî û bêkesîtîya çîlekeşan bû,
divîya ku meriv ehmeq bûya
da ku bida ser şopa
xemxwar û çîlekêşan.
Erê,
ronakbîrên me yên xesandî,
bi dil û can
bûbûn berdevkên pîyaseya bi bereket.
4/3/2013
No comments:
Post a Comment