20/03/2008

Newroz

Newroz

Mın rojeke geş
a bı hezaran sali,
jı tari
û rûreşiya dirokê derxıst
û ani vır.
Jê ilhamê dıstinım,
jı bo
cardın nejim
zulm û koletiya hezar salan.


Bıhara 1994a.

Serketın, 1994, grafika rengin a lı ser MDF, 26x20 cm.


17/03/2008

Lı Ser Newrozê

Newroz; jı bo me Kurdan, jı cejneki kevneşop a herema Rojhılata Navin derket, naveroka xwe guhart û bu cejneki serihıldanê û daxwazên jı bo serbestiya Kurdan. Hewcedariya me Kurdan bı cejneki wusa hebû. Çar dewletên ku xırabiya Kurdan dıxwestın dewletên mısılman bûn, idên ola İslamê jı bo raman û hisên milli ên Kurdan tu tışteki ifade nedıkırın. Dema dı 1919 da Komeleya Serxwebûna Kurdıstanê ala Kurdan destnişankır, dı ser vê rêya Kurdayetiyê da, gava pêşin avêt. Lı ser Alaya Rengin tav an ji rojeki hebû. Kurdan wek xelkên dın ên mısılman nekır û hiveki danenin lı ser ala xwe. Jı wê çaxê va Kurd hewl dıdın ku vegerın lı ser reseni û eslê xwe û jı bındestiyê bıfılıtın. Bê guman ku dewletên ku Kurdıstanê xıstıne bındest ne mısılman bûna, ê hıngê idên ola İslamê jı bo me bıbûna xwedi naverokeke di.
Hewcedariya Kurdan bı rojeki an ji cejneki hebû, da ku cudati û fırqeyatiya Kurdan bı mıletên serdest ra baştır xwıya bıke. Xwıya dıke ku, Piremerd lı başûrê Kurdıstanê, jı bo cıl û naverok guhertına cejna Newrozê roleki mezın leyıstiye, reng û hisên netewi daye vê cejna kevnar. Bı vi awayê cara pêşin dı nava salên dehsaliya 1970 ya da, lı bakûrê Kurdıstanê Newroz wek cejneki netewi hate pirozkırın. Jı wê çaxê heta hıha agırê Newrozê her gurr û geştır bû. Newroz bû roja ku Kurd daxwazên xwe yên netewi eşkeredıkın û dıqirın.
Ev pêvajoya ku dı sala 1919 da, bı Ala Rengin destpêkır, her geşbû û naveroka xwe dewlementır kır. Lı başûrê Kurdıstanê ku ev 14 sal ın ku Kurd xwe rêvadıbın û himên avakırına dewleteki kurdi a serbıxwe datinın, çend sal beriya nıha bıryardan û Ala Rengin bı serbesti bılındkırın. Ew ala ku jı aliyê Qazi Mıhemedê nemır va teslimê Mıstefa Berzaniyê nemır hatıbûkırın êdi nıha bı serbesti lı seranserê başûrê welatê me da bı ba dıbe. Lê belê rêveberiya başûrê Kurdıstanê vê carê hejmara tirêjên tavê zêdetırkırın û kırın 21. Newroza 21 ê adarê, ku cejna serihıldana Kurdan e, êdi bû cejna ku dı Ala Rengin da tê temsil kırın. Ala Rengin ku sembola serxwebûna Kurdıstanê ye, bı naveroka Newrozê, lı ber dılê her Kurdê welatparêz, şêrintır û bılıntır bû.
5/3/2005.

Têbıni: Ev nıvis cara pêşi dı malpera http://www.dengedondurma.com/ 'ê da hate weşandın.

13/03/2008

Zarokeki jı Helebçe, 1989, grafika bı asit lı ser metal,14,5x14,5 cm.


Yek jı 5000 an, 1989, grafika bı asit lı ser metal, 14,5x14,5 cm.


Helebçe, 1990, grafika lı ser linoliom, 16x20,5 cm.


Helebçe, 1991, grafika rengin a lı ser dar, 21x30,5 cm.


Helebçe, 1990, grafika lı ser linoliom, ku hatiye bı rengkırın, 17x23 cm.


Helebçe, 1989, grafika lı ser linolium, 12,5x22 cm.


Lı Ser Helebçe

Helebçe bûye sembola zulm û teadiya ku lı Kurdan tê kırın. Bê guman jı aliyê dewletên dagırker va, tevdakuştınên ku jı a Helebçeyê mezıntır ji hatıne kırın. Dı navbera salên 1920 an heta sala 1938 an da jı aliyê dewleta Tırkan a kemalist va qetliamên gelek mezın lı Kurdan hatın kırın, wek Ketliamên Qoçgıri, Zilan û Dêrsimê. Lê belê Helebçe û bı awayeki gışti operasyonên Enfalê, lı demekê rast hat ku hızra netewi dı nav me Kurdan da êdi şax vedabû û ber bı geşbûnê va dıçû. Pıraniya Kurdên xwedi hızra netewi, bı çavên xwe dimenên kimya barandına Helebçeyê û kuştına xelkê sıvil ditıne. Wê demê ev dimen kêm be ji dı çapemeniya cihanê da ji hatın weşandın. Her wusa bı sedhezaran Kurdên başûrê Kurdıstanê jı ber bombabarankırına kimyayi xwe lı sınorên sûni xıstın. Em hemû bûn şahıdên vê trajediya Kurdan. Jı ber van sedaman Helebçe bû roja şinê û roja çalakiyên lı hımber zulım û bındestiya Kurdan. Helebçe, Kurdên her çar perçê Kurdıstanê zêdetır gıhande hev, em hemu baştır tê gıhıştın ku em wek mılet, bı tehlukeyên bı çı rengi va bı rûbırû ne, çarenıvis û qedara me hemû Kurdan, me hemûyan aleqeder dıke. Em wek mılet dı şinê da hevparın.
5/3/2005.

Têbıni: Ev nıvis cara pêşi dı malpera http://www.dengedondurma.com/ 'ê da hate weşandım.

Resımê Feqi Huseyn, 2006, hıbra çini û rengên bı don, 21x14.5 cm.

Feqi  Huseyn, 2006, bi hıbra çini û rengên bı don, 21x14.5 cm.

Çend Gotın Lı Dû Feqi Huseyn

Lı ser koça dawi a zımanzan û welatparêzê hêja Feqi Huseyn Saxnıç da 3 sal derbasbûn.Dı 3 yê çıleya 2004 a da kurê Feqi Huseyn ê mezın Newzad çewa ku jı gelek nas û dostên bavê xwe xwestıbû, her wusa jı mın ji xwestıbû da ku ez ji biranin û serpêhatiyên xwe yên lı ser Feqi bınıvisinım. Biranin û serpêhatiyên lı ser Feqi Huseyn dê jı aliyê zaroyên Feqi va bıhatına berhevkırın û bı zımanên kurdi û tırki, dı du kıtêbên cuda da, dı eyni wexti da bıhatına çapkırın. Lê belê jı ber lı hevnehatına wext û bê serwextbûna mın a jı bo dema berhevkırına nıvisan, mın dit ku vayê ez dereng mame û her wusa kıtêb ji hatiye çapkırınê. Ew tıştên ku mın dıxwest lı ser Feqi Huseyn bınıvisinım lı ser mın bûn weki bareki, weki deyneki.

Gora Feqi Huseyn lı Gorıstana Tetwana Kevn, payiza 2007 a. Foto: S. Bapir

Pıçûkatiti û xortaniya mın heta ku ez bûm derdorê 19-20 Sali lı Tetwanê derbasbû. Dema ez ji, bı xêra herdu kekên xwe, mın welatparêzti û şoreşgeriyê naskır hê ez 13-14 sali bûm. Yani ez behsa salên 1976-77 an dıkım. Ez heta sala 1982 ya lı Tetwanê mam. Dema ez ji hêdi hêdi ketım nav refê Kurdperweran êdi mın navê Feqi Huseyn ji naskır. Feqi her dem weki gelek kesan bala mın ji dıkşand. Lı anagora rewşa Tetwanê ew mıroveki xweşhal û xwedi xeratxaneyeki bû, paşê ew û bırayên xwe bı hev ra avayiyeki mezın avakırın ku, aliyê xwarê her xeratxane ma, lê qata yeka xıstıbûn dıkaneki mezın a mobilya yan. Jı bo mın tışteki balkêş bû ku mıroveki xweşhal bı kareki tehluke ra rabûbu.Kurdbûn û daxwaza heqên Kurdan hem serê merıv têdıxıst belayê û hemji dıbû ku merıv jı mal û mılkê xwe bıbûya.
Lê dı Feqi Huseyn da tıştê heri zêde bala mın dıkşand hızkırın û hassas bûna wi ya lı ser zımanê kurdi bû. Dı despêkê da, dema ku mın welatparêzan naskır û ez ji bûm yek jı wan, hevalan dıgotın ku tu kes nıkare dı mala Feqi Huseyn da bı zımanê tırki bıpeyve. Dıgotın ku tu kes newêre. Tıştê ku heri zêde bala mın dıkışand ji, jı xwe ev mesela nehıştına zımanê tırki bû. Em welatparêzên aligırên teşkilatên kurdi hıma bêje em hemû Kurdbûn, (lı Tetwanê çend xortên Lazan ji beşdarê hereketa kurdi bûbûn) û her yek jı me baş bı kurdi dızanıbû, lê belê rêber û serokên me yên tırkizıman ên asimile bûyi lı Tırkiyê mezınbûbûn û bı zımanê tırki siyasetê dıkırın. Bı vi awayi zımanê weşan û siyasetê ji bûbû zımanê tırki. Lı malên me da zımanê kurdi û lı mektebên Tırkan, lı komeleyên me da zımanê tırki. Jı xwe hemu karên resmi yên dewletê bı zımanê tırki bû. Bê guman dı siyaset kırınê da otoriteya zımanê tırki lı her derê xwuya dıkır, xeyni çend malên wek mala Feqi.
Lı Tetwanê lı hımbera otoriteya zımanê dewletê û siyasetê, pıçûk be ji otoriteyeki zımanê kurdi hebû û Feqi Huseyn serkêşiya vê otoritê dıkır. Danusıtandıneki xususi dı navbera xortên şoreşger û Feqi da hebû. Mın tu car wi lı komeleya me nedit (T.D.K.D.-Komeleya Çanda Şoreşgeri a Tetwanê û paşê ji A.S.D.K.DER-Komeleya Çanda Demokratık a lı Hımberê Kolonyalizmê). Danûsıtandıneki xwırt dı navbera rêvebırên komela me û Feqi da hebû. Her wusa her sê kurên Feqi, Newzad, Azad û Ferhad ji beşdarê van xebatên komelê dıbûn.
Lı Tetwanê katigoriyeki welatparêzan hebû ku ew dı emrê bavên me da bûn û ne weki me xwendayê mektebên Tırkan, lêbelê jı medresan dıhatın. Hızkırıneki xususi yê van welatparêzan jı bo zımanê kurdi hebû. Ew dı sohbetên xwe da weki me xortan behsa Marks, Lenin, Stalin û ideoloji mideolojiyan nedıkırın. Wan zêdetır behsa Şêx Seidê Pirani û Berzaniyê nemır dıkırın. Beşek jı wan welatparêzan weki Feqe Huseyn dı salên 1965 û şûnda ketıbûn nav xebatên PDK-T (Partiya Demokrata Kurdıstana Tırkiyê). Em bêjın, hê jı despêka salên 1960 i Mele İsmet navê kureki xwe Berzan danibû. Jı sala 1974a û pêva, dema ku hereketa kurdi a çepgır û komunist şaxên xwe veda, PDK-T êdi wê qedrê xwe yê berê wenda kırıbû û ciyê xwe dabû KUK ê (Rızgarixwazên Netewi yên Kurdıstanê). Herçi KUK bû, ew ji bûbû yek jı wan teşkilatên çepgır ên kurdi. Siyaseta çepgır a bı zımanê tırki vêca wan welatparêzên xwedi tecrube û dınyaditi bê fonksiyon hıştıbû. Dı xebata jı bo heqên Kurdan da sermayê me ideolojiya çep, kitabên “Sol Yayınları” (Weşanên Çep) yê bı zıman û mêjiyê tırki bû, lê belê yê wan kıtêbên bı zımanê erebi û Mem û Zin û Nûbara Ehmedê Xani, kıtêbên Melayê Cıziri û klasikên di yên bı zımanê kurdi bû. Ez nıkarım bêjım ku hıngê me hınde jı wan fêhmdıkır, em du dınyayên jı hev cuda bûn. Em tıje enerji, bê tecrube û bê sebır bûn û ew ji têra xwe dınya diti û xwedi tecrube bûn û rayên wan dıgişt kûrahiya urf û edetên kurdi.
Dı nav vê katagoriyê da ciyeki xususi yê Feqi Huseyn hebû. Çewa ku dıhate behskırın Feqe bı zımanê kurdi mıjul dıbû. Lı Tırkiyê û lı perça Kurdıstana ku lı bındestê Tırkiyê da ye heta salên 1977 an, kıtêbên ku bı kurdi hatıbûn weşandın jı tıliyên desteki zêdetır nin bûn. Me hemûyan meraq dıkır ka Feqi çı dınıvise. Jı ber ku me hasasiyeta wi a lı ser zımanê kurdi dızanıbû, me texmin dıkır ku xebat û lêkolinên wi dıbe ku lı ser zımanê kurdi be. Pışti cunta leşgeriya Tırkan a 1980 ya, me gelek caran sehdıkır ku vayê disa avêtıne lı ser mala wi, lı baxçê lı pışt malê da disa erdê kolandıne û lı xebatên wi yên nıviski geriyane. Hın hevalan carna dıgotın ku dewletê tışteki peyda nekıriye, carna ji dıgotın ku hın tıştan bı dest xıstıne.
Wek xorteki her çıqas mın Feqi Huseyn nasdıkır ji, jı bo cara pêşi ez dıbêm qê dı sala 1979 an da, bı tevi çend hevalan ez çûm mala wi. Em lı eywana ku bı qewlê kurdi, bı aristokrati bı xali, minder û balgifan hatıbû raxıstın runıştın. Mın meraq dıkır ka wê jı devê tu kesi jı me gotıneki bı zımanê tırki derkeve an na? Ma ki dıwêrıbû? Feqi xwediyê xezineya zargotına kurdi bû. Dema dıaxıvi, muhaqak wê jı meselok, çirok û jı serpêhatiyên mıletê me, dê nımuneyan bıda. Axaftına xwe bı van tıştan dıxemıland. Wek xort em dıfıkırin ku, gelo çıma ew ji weki me axaftına xwe bı gotınên Marks, Lenin û Stalin naxemıline. Lı anagorê me, gelo rastiyeki bê ku merıv behsa Marks, Lenin û Stalin bıke mumkun bû?
Xwıya dıkır ku tesira ku serokên me yên asimilebûyi ku lı Enqere û Stenbolê dıman lı me dıkır, jı ê Feqi Huseyn mezıntır bû. Dıbe ku imkanên Feqi jı bo tesireki wusa xwırt tunebû. Jı xwı zımanê tırki siyaseta kurdi baş pêçabû, me dıgot qê bı zımanê kurdi merıv nıkare behsa siyasetê bıke. İca siyaset ji ser gotınên weki ideoloji, politika, kapitalizm, sosyalizm, faşizm, oportunizm, revizyonizm, reformizm û gelek mizmên dın avabûbû. Me van gotınan hemû bı rêya zımanê tırki hinkır û em qet nekın şıkê ku, ma qe ev gotın hemû malê zımanê tırki ne an na? Kesi jı me ra negot ku, çewa ku Tırk dıkarın van gotınên jı zımanên xerib dı nav zımanê xwe da bıkartinın, em ji bı rıheti, eyni weki wan dıkarın van gotınan dı nav kurdiya xwe da bıkarbinın, û bı vi awayi hem merıv bı kurdi dıpeyve û hem ji dıkare bı vi zımanê siyasetê bıke. Çı heyf ku kesi jı me ra vê rastiya pıçûk, lêbelê pır muhim negot. Xwıya dıke ku imkanên Feqi ji tunebû ku xwe bıgıhanda me.
Lê belê Feqi virus an ji antibiyotika qenc a zımanê kurdi derbasê gelek jı me kırıbû. Pışti gelek salan be ji, ev hızkırın û eşqa zımanê kurdi dı gelek xortên Tetwani da bışkıvi û şax veda. Muhaqak gelek kesên jı mıntıqa me û jı gelek deverên dınê ku iroj bı zımanê kurdi dıpeyvın dıxweynın û dınıvisiın heta dereceyeki deyndarên Feqi ne.
Kengê ez û Feqi Huseyn em leqayê hev dıhatın, bı zımanê xwe yê şêrin û bêhna xwe yê fıreh ger gav hal û xatırê me dıpırsi û disa bı baldari mın gohdar dıkır. Wi qedır dıda aila me. Bereket dı nav da be, em qederek xwışk û bıra bûn û yên hınki mezın bûyi tev mensubên hereketa kurdi bûn.Kekê mınê mezın hıngê lı Stenbolê zaningehê da tıbê dıxwend, her çıqas ew aligırê hereketeki dın ê kurdi bû ji, disa ji Feqi halê wi jı mın dıpırsi, kêfxweşiya xwe eşkere dıkır ku jı nav me Kurdên welatparêz da merıvên zana û xwenda derdıkevın.
Lı Tetwanê limaneki heye û feribotên ku dı navbera Tetwan û Wanê dıçın û tên lı wır gırêdıdın, lı wır dıhewinın. Carna wexta pêl bı behrê (xelk jı gola Wanê ra dıbêje behra Wanê) dıket, feribot bı zehmeti xwe dıgıhande iskela limanê, hıngê çavên me zarok û xortan ji lı ser behrê bû. Feribot xwe lı kêranên - darên derdora iskelê dıxıst û te dit ku vayê disa çend heb jı wan daran jı iskelê fılıtine û ber bı devê behrê va tên. Mala me hıma bêje lı devê behrê bû. Ku havin bûya bı sobali em dıçûn pêşiya wan darên stur û me xwe davête ser û ber bı keviya behrê va dıani, ku dınya sar bûya hıngê bı sebr em hêviya van dara dıman, heta ku dıhat ba me. Gelek caran mın û brayên mınên pıçûktır me van daran dıbır xeretxana Feqi Huseyn da ku jı mere bıkın zûl û textên tenıktır. Carna Newzat ji lı wır dıxebıti. Tu cari jı bo vi kari tu peran jı me nedıstand. Jı xwe me ji newêrıbû behsa heqê wan bıkıra, wê bı me ra bıxeydiya. Tenê jı me dıpırsin ka gelo tu bızmal lı ser an ji nav daran da hene an na? Lewra bızmalan çerxa xizarê xıradıkır. Bı van textan ez û bırayê xwe, me jı xwe ra erebe û paxêla barkêşandınê çêkırıbû û me lı ber erasa Tetwanê hemalti dıkır.
Em nıha pê dızanın ku xebatên Feqi Huseyn ên lı ser zımanê kurdi dıçın gelek sal beriya nıha. Hê dı salên 1977 a da haya mın jı kıtêba “Parastına D.D.K.O. (Navenda Şoreşgeri û Kulturi a Rojhılat)” ku weşanxana Komalê weşandıbû, hebû. Kurdan dı mehkemên Tırkan ên lı Diyarbekırê da hebûna zımanê kurdi parastıbûn. Ez dıbêm qê roleki berbıçav ê Feqi dı vê parastına zımanê kurdi da hebû ye. Her wusa kovara Rızgari dı 21ê adara 1976 a da dest bı weşana xwe kır. Dı her du hejmarên pêşi da kovar bı zımanên tırki û kurdi derket. Bı hejmara 3 yan pê va, bı navê “avakırına ideolojiyê” malık lı zımanê kurdi xera kırın û zımanê kurdi vêca tenê dı sloganên rûpela pêşi û carna yê dawi da ci dıgırt. Kovara ku bı iddiayeki mezın derketıbû, jı bo siyaseta bı zımanê tırki hate gori kırın. Ez dıbêm qê dı beşên kurdi yên van herdu hejmarên pêşi ya kovara Rızgari da roleki berbıçav yê Feqi Huseyn hebû ye. Dı hejmara 1a da, wek naverok û usluba nıvisandınê, nıvisa bı navê “ZMANÊ KURDİ” ku jı rûpela 78 ê despêdıke û dıgıhije heta rûpela 106 a (xeyni wan her du helbestên Cegerxwin), dışıbe wê xebata Feqi Huseyn a ku dı 21ê adara 1978 a da qedandıbû û pışti 14 salan, bı navê “Hêmana Rêzımanê Kurdi” dı sala 1991 a da wek kıtêb, jı aliyê weşanên “Melsa”yê va hatıbû weşandın. Bêguman ew kesên ku hıngê dı nav redaksiyona kovara rızgariyê da bûn, lı ser van nıvisên bı zımanê kurdi xwedi zanebûnê ne. Her wusa pışti gelek salan be ji, ku wan sedemên sekınandına beşa kurdi jı me ra eşkere bıkırana dê baş bıbûya, dê beşek jı tarixa me ya hevdem roni bıkırana.
Heta nıha tenê du kıtêbên Feqe ketıne destê mın, xeyni kıtêba ku mın lı jorê behs kır, kıtêba dın, ya bı zımanên kurdi û tırki a bı navê “Peşeriya hewısina zmanê kurdi-Kürtçe öğrenme metodu” ye, ku disa jı aliyê weşanên “Melsa”yê va derketi ye.

Gora Feqi Huseyn lı Gorıstana Tetwana Kevn, payiza 2007 a. Foto: S.Bapir

Her çıqas ku dı warê zımanzaninê da zanabûna mın hınde zêde nin be ji, dema ku merıv bala xwe dıdê van her du kıtêbên Feqe Huseyn, lı gor ditına mın Feqe zorê dıde ser zımanê kurdi (zaravayê kurmanci). Yani jı bo kurdiyeke “paqıj” bı karbine, heta dereceyeki jı kurdiya ku xelk pê dıaxıve dûr keti ye. Ev pırsgırêk bê guman lı ba gelek nıviskarên dın ji hebû ye û hê ji heye. Hıma wek nımune ka em lı navê kıtêba “Peşeriya hewısina zmanê kurdi-Kürtçe öğrenme metodu” bınêrın, ez ji weki gelek Kurdên dın ên kurdizıman, bı gotınên “Peşeriya hewısina” nızanım û fêhm nakım ku çıma negotiye “Metoda fêrbûna (an ji hinbûna) kurdi”. Herçi gotına “metod”e, ew gotıneki yunani ye (methodos) û dı warê etimolojiyê da, jı gotınên “meta” û “odos” ê peyda bûye (“pışti” û “rê”). Gotınên rê û rêbaza kurdi gelek nêzikê “metod”a yunani ye.
Ez dıbêm qê Feqe dıxwest, ku mumkun be, kurmanciyeki xwerû bı kurdi bı karbine. Ev jı hassasiyeta wi ya lı ser zımane kurdi dıhat. Lı ba wi, gotınên ku dı heremeki teng da tên axaftın, zêde hene. Jı aliyê di va ez dıbêm qê hınde bala xwe nedayê weşanên ku bı zımanê kurdi derketıne. Dıbe ku imkanên wi tunebû xwe bıgıhanda weşanên ku dı salên 1970-80 yan da lı Awrupayê derdıketın an ji, jı nû ve hatıbûn weşandın, weşanên wek Hawar, Ronahi, Çıya, Hêvi, Berbang û gelek kovar û kıtêbên dın. Dı van weşanan da munaqaşeyên dûr û dırêj lı ser rêzıman, rastnıvis û pırsgırêkên dın ên zımanê kurdi hene.
Lı gor ditına mın, dı dema me ya nazık da, ku zımanê kurdi lı bakûrê welatê me da ketiye taya mırınê, dıvê ku wek siyaseta zıman, em kurdiya heyi hê ji “paqıjtır” nekın û jı kurdiya ku xelk pê dıpeyve dûr nekebın. Dema ku em kurdiya xwe da gotınên nûçêkıri û sorani bıkarbinın, hıngê baweriya xelkê bı kurdiya wan wê bışkê, wê bêjın ku em baş bı kurdi nızanın û dev jı kurdi berdın. Dıvê ku em jı bir nekın ku, ku Kurd bıxwazın, ne tenê bı kurdiya Hekkari, Diyarbekır û Mêrdinê, lê belê bı kurdiya Mareş û Meletiyê ji dıkarın bıgıhijın heqên xwe û dewleta xwe avabıkın û kurdiya van deveran jı xwe ra bıkın zımanê resmi. Zımanê kurdi ku lı deverên Mareş û Meletiyê tê axaftın, jı tırkiya dema ku wek berdewamiya dewleta Osmani, “cumhiriyeta” Tırkiyê hat avakırın gelek “paqıjtır” e. Tırkan bı wê tırkiya xwe ne tenê dewleta xwe jı nû va avakır, dı eyni wexti da stuyê me Kurdan û zımanê me ji şıkênandın. Kurdiya ku em jı dê û bavê xwe hinbûne, têra me û sertêra me dıke ku em wek zımanê xwe bıkarbinın û vi zımani bıkın lokomotifa kultur, siyaset û her tıştê xwe.
Çı heyf ku serok û siyasetvanên Kurdan guh nedan hewara Feqe Huseyn. Heta jı wi hat, wi xwest Kurdan jı lehiya wenda kırına zıman û kesayetiya kurdi bıparêze. Lı Kurdıstanê û lı Tırkiyê ku jı aliyê dıjmın û Kurdên “welatparêz” va bêhn lı zımanê kurdi hatiye çıkandın, wi bı hemû hêza xwe xwest bı zımanê kurdi derdora xwe roni bıke.
Ew yek jı wan kêm kesan bû ku, dı warê welatparêzi û xwenasina mıleti da, muhim bûna zımanê kurdi bı me da zanin. Wi bı me da zanin ku, bı kurdi peyivin, xwendın û nıvisandın himên bıngehin ên kurdperweri û welatparêziyê ne. Lewra cudatiya me ya berbıçav wek mılet, bı xelkên serdest ra tenê zımanê me ye.Ku em bıxwazın wek mıleteki cuda, jiyana xwe berdewam bıkın û bıgıhijın heqên xwe, hıngê dıvê em xwedi lı zımanê xwe derkevın.
Feqe Huseyin lı dûrê welatê xwe, ew ji weki pıraniya ronakbır û siyasetvanên Kurdan lı dûrê Kurdıstanê, dı nav xebat, hesret û bı hêviya bı dest xıstına heqên me yên rewa, jı nav me bar kır û çû.
Wi bı me da zanin ku, dı vê rêya dırêj a welatparêztiyê da, jı bo mıletê me yê bındest û şıkesti, dıvê em bê sekınandın, dı her rewş û mercan da mucadele bıkın û bıxebıtın.
Çewa ku Feqi ji jı me ra dıgot, zulım û bındesti dê nıkarıbe jı bo hetahetayiyê lı ser welatê me tehakum bıke. Berbanga mızginiya serbestiya welatê me ne dûre, statukaya ku lı ser bındest xıstına Kurdan hatıbû lêkırın, nıha êdi derz lê keti ye, dı demeki ne hınde dûr da wê hılweşe. Çı heyf û mıxabın ku, Feqi bı saxi negıhışt ew roja piroz.
Bı xebat, hevkari û dılxwaziyê em ê bıgihijın daxwaza Feqi Huseyin.
12 ê adara 2006 a.

Têbıni: Ev nıvis cara pêşi dı malpera Rızgari'yê da (http://www.rizgari.com/) hate weşandın.

Lı Ser Ziyareta C. Talabani ya Tırkiyê

Celal Talabani wek serokdewletê Iraqa Federal bê guman dıkare were Tırkiyê ziyaret bıke. Merıv dıkare bêje ku, dı dema ku hê ji eskerên Tırkan lı başûrê Kurdıstanê bı temami nekışiyane û Tırkiye 200 hezar leşkeran lı ser “sınor” hazır dıde sekınandın û herwusa tehditên xwe yên lı ser statuya başûrê Kurdıstanê û bıcıhanina maddeya 140 ya destura Iraqê berdewam dıke, ev serilêdana wi ya Tırkiyê, wek dem dıbe ku ne bı isabet be.
Lê, çı ser lı ser daxwaza wi be, an ji ser daxwaza dewleta Tırkan bı xwe be, ziyareta wi ya ser gora Atatürk, me hemû Kurdan alaqeder dıke. Ku em anagorê aqılê Celal Talabani hereket bıkın, hıngê, dema ku em dıçın başûrê Kurdıstanê û Iraqê, dıvê em neçın lı Berzan, gora Berzani’yên nemır û her wusa gorên şehidên oparasyonên Enfalan ziyaret nekın, dıvê pêşi em herın gora Seddam Huseyin ziyaret û teafbıkın!
Bı vê ziyareta lı ser gora Ataturk C. Talabani şimaqeki lı rûyê Kurdên bakûra Kurdıstanê û yên ku lı Tırkiye dıjin dıxe û tıfdıke rûyê me hemûyan. Ataturk mimarê bındestkırın û tevdakuştına Kurdan e. Em jı ber sedemên ku Ataturk bı xwe bû sebep, ev 85 salın ku bındest, şıkesti û stûxwar mane. Bı vê karaktera xwe, C. Talabani gelek dışıbe Abdullah Öcalan, ku A. Öcalan nıha bıhata berdan, bı van pesındayinên xwe yên lı ser Atatürk û kemalizmê, ne dûrê aqılan e ku karê wi yê pêşi, wê ziyareta gora Atatürk bûya.
Jı berê va, C. Talabani bı gotınên xwe yên ne lı ci, yên weki “ku demokrasiya lı Tırkiyê heye lı Iraqê hebûya me yê şer nekıra”, “xeyal û daxwaza mın ew e ku, dema ku êz jı kar û barên xwe destbıkışinım û teqawut bıbım, bêm lı Stenbolê bıjim”, dılê me dışkand û zırarê dıda doza me. İcar ev çar sal ın ku wek serokdewletê Iraqê dıxwest Tırkiyê ziyaret bıke û jı bo pêkanina ziyareteki wusa gelek caran beyanên ku dılê Tırkan xweşdıkır û dılê me Kurdan ji dışkan , dıda. Xwıya dıke ku C. Talabani dıxwaze lı ba dewleta Tırka, wek serokdewlet meşrûbûna xwe bıde xwıyakırınê!
Ku bı rasti ji C. Talabani dıxwaze lı ba me Kurdên bakûr û perçeyên dın yê Kurdıstanê ji were hızkırın, û alikari bıde doza me ya rewa, dıvê neçe gora Ataturk ziyaret neke. Dıvê bı rêvebır û çapemeniya tırki û navnetewi ra bı kurmanci bıpeyve. (Ew baş bı kurmanci ji dızane), dıvê bı parti û teşkilatên Kurdan yên legal ra ji hevditınan çêke û here Diyarbekırê serokbelediyeyên Kurdan ziyaret bıke.
Û eger dıvê gor werın ziyaretkırın, hıngê bıla here gorıstanên Diyarbekırê ziyaret bıke. Lı wır bı hezaran mırıyên mucadela me radızên, lı wır bı hezaran welatparêzên ku jı aliyê dewleta Tırkan va bı awayê “failê wan ne xwıya” hatın kuştın hene û ev manzere jı bo her bajar û gundê bakûrê Kurdıstanê kêmzêde wusa ye. Belê C. Talabaniyê serokê YNK û serokdewletê Iraqa Federal, ev ji Helebçe û Enfalên bakûrê Kurdıstanê ne. Ku bı rasti ji em jı eyni mıleti bın, hıngê dıvê dı êş û dı şahiyê da ji dıl û aqılê me wek hev tevbıgere. De kerem ke.

Tebini: Ev nıvis beriya ziyareta Celal Talabani ya Tırkiyê hate nıvisin. Lêbelê, jı ber ku hıngê komputera mın xırabûbû, mın nıkarıbû têxısta nav bloga xwe.

29/02/2008

Çarenıvis 1, 2006, grafika lı ser bleksiglas û linolium, 82x56 cm.


Çarenıvis

Jı vır û qederek wext e ku wek mesele, “çarenıvis” gelek bala mın dıkşine. Jı xwe dı berhemên mın ên grafiki da, ev mesele, merıv dıkare bêje ku hergav hebû. Mıjûlbûna mın a bı meseleki ku zêdetır wek meseleyeki politiki tê naskırın, terciheki bı zaneti ye.
Dema ku merıv bı sıvıki lê temaşe dıke, merıv dıbê qê, bı maqûli ev heq tê qebûlkırın, lewra yek jı bendên heri pêşi yen Mıletên Yekbûyi, heqê çarenıvisa mıletan e. Lêbelê, hemû mılet ne xweyê vi mafê hanê ne û ev heq lı her ciyi pêknayê. Ev heq, gelek caran goridıbe jı bo menfeat û qazencan.
Dıvê hemû mılet, xelk û mırov xweyê wê imkanê bın, da ku ew bı xwe, lı ser daxwaza xwe “qeder” û sıberoja xwe tayin bıkın. Her wusa wek ferd ji: serbestiya bir û baweriyê û daxwaza tayinkırına awayê jiyanê.
Malesef ev heqên hınde xwezayi, lı gelek mıletan hatiye yasaxkırın: Jı Kurdıstanê bıgre heta Tibet û Çeçenistanê û lı gelek welatên dın. Zenginiya bınerd a wek petrolê, bû zencira koletiyê û çar dewletên işkalkar wê xıstın stuyê Kurdan. Jı ber eyni sedemi Tibet jı aliyê Çinê va hate işkal û ilhaqkırın. Jı bo Çeçenistanê ji her wusa çêbû.

Têbıni:
Mın vê nıvisê jı bo kataloga grafikan a bı navê “Grafika Yunan ya İroj” nıvisi. Ev kataloga he, ku bı zımanê yunani û ingilizi hatıbû weşandın, jı bo pêşengeha grafikan a ku dı ilona 2007 a da, lı Averoff Museum Metsovo da çêbû, hatıbû hazırkırın. Eyni pêşengeh wê dı meha adara 2008 a da ji, lı Muzaxana Dewletê ya Hunerên Nûjen lı Saloniki were pêşkêşkırın. Jı hunermendên beşdarvan ên vê pêşengehê hatıbû xwestın ku, dı derbarê berhemên xwe yên ku wê dı pêşengehê da bıhata pêşkêşkırın, nıviseki bı 200 gotınan sınorkıri bınıvisinın. Ev sınorkırına hacım, mın mecbûr kır da ku ez beşeki mezın a nıvisa ku mın dı despêkê da nıvisibû, derinım. Nıha, ez nıvisa xwe ya kurtkıri, a ku çewa dı kataloga navbori da hatıye weşandın, dıweşinım. Her wusa, dı sıberojê da, ez ê nıvisa xwe ya berfırehtır ya despêke ji wergerinım ser kurmanci û wê ji bıweşinım.

Çarenıvis 2, 2006, grafika lı ser bleksiglas û linolium, 82x56 cm.


18/02/2008

Kosovo bû dewlet, aqûbet lı serê Kurdıstanê be

Eve zûva ye ku ew iddia û geostratejiya ku dıgot “pışti şerê dınyayê yê dıdoyan û bilhasa pışti niva dehsaliya 70 yan, êdi dewletên dınyayê şiklê xwe sıtandıne û êdi ne dıvê sınor werın guhartın û ne ji dewletên nû werın avakırınê” pûç û betal bûye. Belê pışti avabûn û yekbûna Vietnamê û jı bındestê Fransızan fılıtandına Cezayirê, dı despêka salên 1990 an da Eritre ji jı bındestê Etyopyayê fılıti û bû dewlet. Pışti hılweşandına Bloka Rojhelat an ji bı naveki dın dewletên sosyalist, ya Sovyet û Yugoslavya’yê, êdi bı dehan dewletên dın jı avabûn. Yani ew sistema dınyayê ku dı dema Şerê Sar da hatıbû avakırın êdi hılweşiya.
Gelo Kurd çiqas bala xwe dan van guhertınan û her wusa gelo Kurd pêhısiyan ka berê bayê guhertınan ber bı kijan aliyê va bû û ber bı kijan aliyê va ye? Ev ditın û ramanên mın, zêdetır lı ser Kurdên ku jı perça Kurdıstana bındestê Tırkiyê da ye ne. Yên xwedi parti û teşkilatên çep û komunist, yên ku hê ji bı anagorê vê ideolojiyê dıfıkırın û hereketdıkın. Yani ew tıştê ku ez dıxwazım bêjım ev e: Gelo dema ku ew diwarê şermê ku her du Almanyan û Berlinê jı hev vedıqetan hılweşiya, em wek Kurd çiqas şabûn û lı ser vê bûyera tarixi sekınin? Yên ku tê bira wan bı pê dızanın ku Kurdên çepgir û komunist vê bûyera diroki wek “destdırêji û xırabiya emperyalizmê" bınavkırın û wan stêrkan jı bo diktator Honeker û Almanya Rojhılat û paşe ji, jı bo diktator Çawusesko û Romanyayê barandın. Yani Kurdan ew diktatoriyeti û perçebûna Almanya’yê dıparastın. Dema ku hal û weziyata Kurdan ev bû, wan çewa dıkarıbû behsa welatê xwe yê ku hatiye perçekırın û behsa wan “diwaran” yani têl û sınorên ku Kurdıstan’ê dıkın en hındık çar perçe, bıkıra û her wusa daxwaza hılweşandına van sınoran û pêkanina yekbûna welatê Kurdan bıkıra? Yani ciddiyeta Kurdan lı kê derê bû? Gelo Kurd ji bı vê politikaya xwe, ne xwedi cotpivan û dırû bûn?
Ev cotpivan û dırûbûna hêzên Kurdan jı berê va lı lı ser wan hebû: Wek nımûne, jı aliyê Amerika’yê va mudaxaleya lı Vietnamê wek mudaxaleyeki emperyalisti dıhatditın, lêbelê jı aliyê Sovyet’ê va mudaxale û işgala lı Afganistan’ê, wek pışgıri û hevkariyeki enternasyonali dıhatditın û bı vi awayê, xweziya xwe bı wan Afganan ra dıanin, ku welatê wan jı aliyê dewleteki bı hêz û mezın va hatıbû işgalkırın! Her wusa dı sala 1981a da, dı bın şertên gelek zehmet ên wê demê da, lı Kurdıstanê, belavoka bı zımanê tırki ya lı hımberê hereketa sendiqavanên Solidarity’yê, ya ku Leh Valesa serokatiya wê dıkır, dıhate belavkırın (belavoka hereketa Rızgari’yê) û pışgıri û dılxwazi jı bo “rêhevalê proleterê komunist”, yani diktatorê Polonya’yê Jaruseski dıhate beyankırın!
Çewa ku em pê dızanın, pışti cuntaya leşkeri ya dewleta Tırkan a 1980 yê, ew serok, berpırsiyar û aligırên hereketa milli ya Kurdan, xwe sıpart gelek dewletên Awrupaya Rojava. Hereketên Kurdan hemû sosyalist û komunist bûn, pıraniya wan dılxwazên dewletên “sistema sosyalist” yani Sovyet û dewletên Rojhılata Awrupayê bûn. Yani ew lı dıji dewletên kapitalist bûn. Lêbelê dema ku mecbûr man û jı dewleta Tırkan reviyan, hemû xwe sıpart lı dewletên kapitalist, yani lı wan dewletên kapitalist yên ku wek dıjmın destnişakırıbûn, bûn muhacır û multeci. Her lı wan dewletên kapitalist yên ku lê dıman da pesnê sosyalizmê dıdan. Demokrasi û liberalizma dewletên kapitalist ditın û kırınên bı vi awayê asê û yasax nedıkır û rêlıbernedıgırt. Kurdên çep û komunist qet lı cewaba vê pırsê negeriyan, ka gelo dewletên sosyalist çima hımbêza xwe jı wan ra venekır?
Ku me vê manzara hanê bı awayeki serobıno bıkıra, wê ev tışt derketa meydanê: Wê dewletên sosyalist, siyasetvanên ku lı hımberê komunizmê dıxwebıtın, dıxwazın sistema komunizmê hılweşinın lı dewletên xwe da qebûlbıkırana û her wusa wê alikari û imkanan bıdana wan! Çewa ku em dızanın, dı zındanên dewletên sosyalist da bı dehhezaran gırtiyên siyasi yên jı wan welatan hebûn.
Ew tıştê ku ez dıxwazım bêjım ev e: Kurd dema ku mucadele xwe dıkırın, bûn aligırên îdeoloji û sistemên gırti, totaliter û diktator, her wusa tu carê, tu qenci û xêrê jı wan dewletan ji neditın. Kurd nebûn xwedi pusulaki bı vi awayê: Lı her derê û lı her ciyê dıvê ku her mıletê bındest, serbest bıbın, ew bı xwe dı nav serbestiyê da çarenivisa xwe tayin bıkın. Terciha me dıvê dı cıvatên vekıri, yên ku lı lê serbestiya bir, baweri û çapemeniyê û serbestiya avakırına teşkilat û partiyan heye, cıvata pırreng û bı pırdendeng da be.
Ez werım ser despêka nıvisa xwe, dema ku dewletên sosyalist hılweşiyan, Kurdên çepgir lı ser cenazyên van dewletên diktator, stêrkên “çı heyf û mıxabın”ê barandın û sonda berdewamiya mucadeleya çep û komunizmê dan. Aqılê teşkilat û partiyên Kurdan bı vê ideolojiya çep û komunizmê hatıbû avakırın û dagırtın, her wusa 19 sal pışti hılweşandına diwarê Berlinê û 17 sal pışti hılweşandına dewleta Sovyet’ê, hê ji bı vi aqılê hanê hereketdıkın. Dıbe ku nıho, jı berê kêmtır behsa komunizmê dıkın, lêbelê aqılê wan her ew aqılê berê ye. Ka lı wan bınêrın, dema ku bı hereketên jı mıletên dın ra hevkariyê dıkın, dıçın bı yên çep û sosyalist ra dıkın, “mêr, mêran nasdıkın” û rûberê bir û hızra wan a siyasi ji, bı fıkrên çep û komunisti hatiye sênckırın.
Belê do Kosovo serxwebûna xwe ilankır, dıvê haya me jı wan êş û cefayên ku Albanên (Arnawut) Kosova’yê jı destê dewleta diktator Miloşeviç kışand hebe, ev êş û cefa gelek dışıbın yên ku em jı destê dewleta Tırkan dıkşinın. Lêbelê dema ku Alban zulm lı kêmmıleta Sırban (jı % 10 ê nıfusa Kosova’yê ne, dıvê heqê van Sırban hebe, da ku bı Sırbistanê ra bıbın yek) û Mırtıbên Kosovayê dıkın dıvê merıv lı dıj derkebe. Her wusa dıvê ku em Kurd pışgıri bıdın heqê çarenivisiya Kosovayê, ku ew bıxwazın dıvê karıbın ku bı bırayên xwe yên dın ra (Arnawutluk) bıbın yek.
Kurd û Alban dı hın meselan da dışıbın hev: Mıletê Alban dı navbera Arnawutluk (ev dewleta wan bı xwe ye), Kosovo, Makedonia û Sırbistana nıha da hatiye perçekırın. Statuya perça Kurdıstan’a serbest gelek dışıbe statuya Kosovo ya çend sal beriya nıha. Çewa ku dı sala 1991 an da, jı bo parastına Kurdan, Hevpeymanan heremeki parasti lı 2/3 yên başurê Kurdıstanê da avakırıbûn, her wusa 9 sal beriya nıha ji bı pêşengiya Amerika, bı mudaxaleya dewletên NATO’yê, Kosovo jı bın zulma Yugoslavya’ya sosyalist hatıbû fılıtandın û gıhiştıbû statuyeki nediyar.
Dıbêjın ku dewletên rojava û yên Ereban pışgıri dıdın serxwebûna Kosovo’yê, Rusya jı tırsa ku ev qewımandın jı bo Çeçenistanê û deverên dın yên federasyona “xwe” bıbe nımûne, dıj vê serxwebûnê derdıkeve. Bê guman her dewlet jı ber hın sedeman pışgıri dıdın vê serxwebûnê, herçi dewletên Ereb ın, ew lı dıj serxwebûna perça Kurdıstana serbest (başur) derdıkevın, lêbelê, jı ber ku pıraniya Kosovoyiyan mısılman nın, destek dıdın vê sexwebûna wan!
Sedem çi dıbın bıla bıbın, heqê tayinkırına çarenivisa mıleteki bındest, dıvê jı bo me, sedemê heri mezın a pışgıriya me be. Em Kurd ji, dı şiverêyên weki wan şiverêyên ku mıletê Kosovo yê tê da derbasbû, em ê derbasbıbın û bıbın mıleteki serbıxwe û xwedi dewlet.
18ê Sıbata 2008a.

10/02/2008

Cegerxwin 2, grafika lı ser metal linolium, 32x22 cm.


Helbestvanê Mezin Cegerxwîn

Cara pêşî dema ku min helbestekî Cegerxwîn xwend, ez dibêjîm qê sala 1977an bû û ez jî derdorê 13-14 salî bûm. Di hejmara 1ê, ya kovara Rizgarî’yê da, li ser jîyana wî nivîsekî hebû, navê nivîsê “Mamosteyê Giran Cegerxwîn” bû. Di wî emrê xwe yê piçûk da ev gotina “giran” bi salan min mijûl kiribû û bi min giran hatibû. Min fêhm nedikir ka çewa helvasvanekî dikare giran be. Li kêleka vê nivisa kurdî da, eynî nivîs bi zimanê tirkî jî hatibû weşandin û li wir jî “Büyük Usta Cegerxwîn” (Hosteyê mezin Cegerxwîn) hatibû nivîsandin. Min anagorê xwe cumleya mamosteyê giran werdigerand ser zimanê tirkî, dîsa jî tu mane ji vê “giranî”yê dernediket. Ez difikirim ku, gelo çima jê ra negotine “mamosteyê mezin”. Xeynî vê nivîsê, du helbestên wî jî hatibûn weşandin. Yek ji her du helbestên wî, ya bi navê “Heval Pol Robson” bû. Ev helbest gelek xweşî min diçû, Cegerxwîn tê da ji Robsonê hunermendê reşik ra digot ku “Ne tenê reşik ketin bin destan. Em jî sipî ne mane perişan.” Sedemekî din yê ku min ji vê helbestê hizkiribû jî ew bû ku hozanê me yê mezin Şivan Perwer, ku di wan salan da navê wî wekî efsanekî di nav Kurdan da belav dibû, vê helbesta Cegerxwîn kiribû sitranekî sipehî, eynî wekî ya helbesta Cegerxwîn a bi navê “Dîyan Bîyan Fu”yê. Her wan salên berîya cuntaya leşkerî ya dewleta Tirkan a 1980yan, li ba hevalekî min, çavê min bi kitêba “Kî Me Ez” jî ketibû.

Ji wê çaxê va helbestên Cegerxwîn û her wusa jî jîyana wî bala min dikişînin. Dema ku ez ji Kurdistanê derketim û hê wek firar li Tirkîyê dijîyam, di payiza sala 1984an da pêşî ez bi mirina Yilmaz Guney û her di wê payîza hanê da, pişti çûna min a Yunanistanê jî, ez bi mirina Cegerxwîn hisîyam. Stuxwarîya muhacereta li xerîbîyê û wendakirina Y. Guney û Cegerxwîn tesîrekî mezin li min kir. Di hişê min da muhaceret û wendabûna van her du kesan bi hev ra hatin girêdan û hê jî her wusa maye.

Min her gav jîyana Cegerxwîn meraq dikir. Di weşanên Kurdan da nivîsên ku li ser wî hatibûn nivîsîn û hevpeyvînên ku bi pê ra hatibûn çêkirin heta dereceyekî cewaba vê meraqa min didan. Meraqa min li ser jîyana Cegerxwîn bi xwe bû. Merivên wî yên ku li bakûrê Kurdistanê man kî ne û niha li kur in? Bi keçxala xwe ra zewicîbû gelo çend zarokên wî hebûn. Xeynî helbestvanîyê, ew xweyê tu meslekekî bû jî, an na? Xeynê helbestvanî û nivîskarîyê gelo ew bi tiştekî din ra jî mijûl dibû an na? Wî idara xwe û ya aila xwe çewa pêk dianî? Ez dizanim ku, dema ku li Swedê mir, wî birin li Kurdistanê û li Qamişloyê di hewşa mala wî da wî veşartin. Gelo kengê vî xanîyê hanê ji xwe ra kirîbû an jî çêkiribû. Gelo ew jî wekî piranîya civata Kurdistanê ya salên berê, her bi cotkarîyê idara xwe dikir? Gelo qet zevîyên wî hebûn û çi diçinî? Ev pirsên min hemû di derheqê jîyana wî ya ferdî da ne, lewra malûmatên di derheqa dîtin, felsefe û berhemên wî da kêm zêde meriv dikare peyda bike.

Rojnamevan û nivîskarên Kurd ku hevpeyvînan bi kesayetîyên wekî Cegerxwîn ra dikirin piranîya caran pirsên bi vî awayî nedikirin, hewcedarîya cewabên van pirsan nedidîtin, niha jî hima bêje her bi vî awayî hevpeyvînan dikin. Di salên 1970 û 80yan da jîyana kesekî tenê bi sîyasetê û heta dereceyekî jî bi berhemên wî va sinor kirî bû û hima bêje niha jî li ba me bi vî awayî ye.

Jîyanname an jî jînegerîya kesayetîyan, en hindik bi qasî berhem û xebatên wan bala meriv dikşîne, çewa ku em pê dizanin, jîyanname yên kesên bijarte, wek beşekî serbixwe ya edebîyatê tê zanîn û di vî warî da, di van salên dawî, li seranserê dinyayê da gelek berhemên giranbuha hatine weşandin. Gelo ji ber kîjan sedemî Kurdan bala xwe neda jîyanname ya Osman Sebrî, Cegerxwîn û yen mayîn û li ser jîyana wana ferdî pirsan ji wan nedikirin? Mehmet Uzun li ser beşek ji jîyannameya Celadet Bedirxan, Memduh Selîm Beg û Evdalê Zeynikê sekinîye û romanên xwe afirandîye. Li ser naveroka van kitêban gelek munaqaşe çêbûne, em bêjin ku, ya ku li ser Evdalê Zeynikê ye, çewa ku lêkolîner Ahmet Aras jî dibêje, xeyni navê kitêbê, tu danûsitandina vê kitêbê bi jîyana Evdalê Zeynikê ra tune ye, hima bêje hemû malûmatên lı,i ser Evdal ji rastîyê dûr in û tu elaqa Evdal jî bi wan ra nîne.

Çewa ku em di nimûneya kitêbên M. Uzun da jî dbînin, malûmatên di derbarê jîyana ferdî ya kesekî/e da, dikarin bibin çavkanîyên baş ya edebîyata siberojê jî. Her wusa, gelo meriv çewa dikare bêy ku malûmatên li ser jîyana wan a ferdî zanibe, bikaribe kesayetîyên wekî Cegerxwîn û O. Sebrî, bi awayekî baş fêhm bike?

Îdeolojîyên komunîst û çep li ser “menfaatên” civatê hatine avakirin, ango kes an jî ferd ji bo menfeatên civata karker û xebatkaran xızmetê dikin. Kar û xebata ku ferd dikin, muhra partî û teşkîlatê lê dikebe û dibe malê partîyê. Partî jî, ji xwe serok bi xwe ye! Li dervayê teşkîlatê da, tu fonksîyonekî ferd nayê dîtin. Her tişt û her wusa jîyana ferdî jî fedayê menfeatên partîyê dibin. Ferd dema di nava rêxistinê da be, “qedrê” wî tê zanîn û mezin tê hesibandin, dema ji bo bîr û bawerîyên xwe an jî sedemekî din ê ji partîya xwe veqete, hingê dîtina teşkîlatê ji bo wî berevajî dibe. Êdî ew wekî ne ku tu tiştekî ye tê hesibandin an jî qet nayê hesibandin jî. Ev mantiq di olan da jî heye.

Di vê sîstema hanê da, ne qedrê zindîyan, lêbelê tenê qedrê mirîyan heye, qedrê wan mirîyên ku li ser doza partîyê da mirine. Dema ku wê behsa van mirîyan jî bikin, wê tenê behsa ked û xizmeta ku wan ji bo partîyê kirîye, were kirin. Jîyana ferdî ya van mirovan, em bêjin wek nimûne eşîra wan, xwişk û birayên wan, jin/mêr û zarokên wan, derdora wan ya ne sîyasî, wê wek ku qet tune bûne, were dîtin. Malesef, Kurdan piranîya caran bi van berçavkên hanê li ferd û kesayetîyên xwe nihêrtine.

Cegerxwîn di seranserê sedsala 20 an da bû şahidê gelek bûyer û qewimandinan. Bê guman beşek ji van bûyeran di nav helbestên wî da jî xwiya dikin. Di Dîwana Yekan da, helbesteki Cegerxwîn a bi navê “Bi kurtî Jîna Min” heye. Di vê helbestê da, di çarçoveya helbestekî da, li ser jîyana xwe malûmatên gelek baş dide. Her wusa nivîsa kurt a Celadet Alî-Bedirxan ya li ser Cegerxwîn jî, di derbarê jîyana wî da gelek malûmatan dide me. Lê ev hemû malûmatên sinorkirî digiîhîjin heta sala1945an. Ez dizanim ku kitêbekî Cegerxwîn ya bîranînên wî jî heye, lê ez nizanim ka ev kitêb heta niha hatîye çapkirin an na.

Ji van nivîsan em fêhmdikin ku ew di sala 1903yan da li gundê Hesarê ya Kercosê hatîye dinê. Navê wî berê Şexmûs bû ye. Ew kurê Hesen û Eyşan’ê ye û di piçûkatîya xwe da dê û bavê xwe wenda dike, salek piştî mirina bavê wî vê carê jî dîya wî dimire. Her di wan salan da, dema ku ew 11 salî ye, ji Hesarê bar dikin û tên Amûdê bicîh dibin û her wusa piştî şerê dinyayê yê yeka, Amûd li alîyê dewleta Sûriya niha (hingê di bindestê Fransayê da ye) va dimîne. Ew sê xwişk û bira ne, pişti mirina dê û bavê xwe ew li ba kekê xwe Xelîl mezin dibe û ji ber zulma jinbira xwe, paşe diçe ba xwişka xwe Asîya’yê dimîne. Li ba wê, berxvan û şivantîyê dike her wusa piştî demekî, ji ba wê jî diçe û êdî dest bi feqetîyê dike. Piştî xwendina feqetîyê êdî dibe mele. Her di van salan da navê Cegerxwîn li xwe datîne û ji Hesarê, bi keça xalê xwe ra dizewice. Cegerxwîn di van salan da dev ji meletîyê berdide û dest bi cotkarîyê dike, bi tevî Kurmancan du gundan avadike û navê gundê ku ew bi xwe lê dimîne datîne “Cehenem”, yanî jîyana feqîrtî, bindestî û belangazîyê wek dojehê dibîne. Piştî ku Hawar (1932) dest bi weşanê dike, tê da helbestên wî tên weşandin. Ew sedama bindestbûna miletê Kurd di nezantîyê da, di sîstema şex, beg û axayan da dibîne. Her wusa ji ber ku wî berê feqetî û meletîyê kirîye, ew baş pê hisîyaye ka çewa ol di destê serdestan da, di destê şex û meleyan da dibe hacetekî ji bo xapandin û gêjkirina xelkê. Tiştê balkêş ew e ku li gel vê dijberîya wî ya ji bo olê jî, heta salên 1970yan, ew kesên ku bi şewq û hararet helbestên Cegerxwîn dixwendin û dizanibûn dîsa mele bi xwe bûn.

Ez dibêm qê li ser pirsa şex, mele û axayan da Cegerxwîn zêde hişk bû, lewra di wan salan da û her wusa di salên ku di dû wan hatin da jî, pêşengîya hereketa mîllî ya Kurdan dîsa şex, mele, qazi û serokên eşîretan dikirin. Ev hemû rastî û tora civata Kurdistanê bûn û hê jî heta dereceyekî wusa ye. Em bêjin, Kurdên başûr bi xêra vê tora civata Kurdan, mucadelekî dûr û dirêj kirin û niha jî gihîştine vê statûya ku em pê dizanin. Bê guman di tarîxê da, sedemekî şikestina hereketên Kurdan jî ev sîstema hanê bi xwe bûye, lewra serokên eşîran, şex û axayan hev ne girtine. Lê belê li Kurdistanê, dema ku meriv li himberê vê tora civatê dertê, nişkava sîstema pale û karkeran jî nayê û li wir bi cih nabe. Miletên bindest bi xêra tevn û sîstemên bi vî awayî, ji bindestîyê filitîn û bûn dewlet.

Sedemekî şikestina hereketa bakûra Kurdistanê jî ji xwe di vê meseleyê da ye. Ji alîyekî va wek organîzmeyên civatî, tor û statûya eşîret, axa, şex û began hebûn û hê jî hene û di alîyê dinê da jî dewleta dîktator a Kemalîstan û hereketên Kurd yên komunîst û çepgir ku dixwestin van organîzmeyên tevna civata Kurdan xira bikin û bişkînin. Dewleta Tırkan ji avakirina dewleta Kemal û pê va her vîya kir, lêbelê piştî ku serokatîya hereketên mîllî ket destê Kurdên çepgir, hingê dewlet vê polîtîka xwe sist kir û piştî şerê PKK yê sala 1984an jî, vê carê dewletê li himberê PKKê, van organîzmeyan û tora civakî ya Kurdan bikaranî û alîkarîyê da wan û li Kurdistanê sîstema “qorucîtîyê” dani. Dewleta Tırkan li himberê vê tora civata Kurdan her dem bi tirs û guman bû, lê Kurdên çepgir jî li Kurdistana ku ji %95 ê civata Kurdan gundî, bêkar, esnaf û koçer bûn da, partîyên karker û komunîstî avakirin û xwestin da ku sinifa karkeran bikin pêşengê hereketa kurdî, Kurdistanê ji bindestê kapîtalîstên Tirk bifilîtînin û bikin Kurdistanekî sosyalîst! Di wê dema hanê da, ku tenê ew kesên xweyî îmtîyaz û torpîl dikaribûn bibûna karker û ev karker û memûrên hanê jî wek tebeqe, tebeqeya herî nêzîkê dewleta Tırkan bû.

Di dema şerê dinyayê yê diduyan û guhertinên ku piştî şer li dinyayê da diqewimin tesîr li Cegerxwîn dikin û êdî ew bi fikrên sosyalîstî û enternasyonalîstîyê radibe. Ew ji bindestîyê filitandina miletê Kurd di vê îdeolojîyê da dibîne. Ew Kurdekî sosyalîst e. Di helbestên xwe da pesnê Marks, Lenîn û Stalîn dide û silavên enternasyonalîstî dişîne hemû hareket û mucadeleyên miletên bindest, sinifa karkeran û welatên sosyalîst. Lê her dem daxwaz û derdê wî, siberoja milet û welatê wî yê bindest e. Wî jî wusa bawer dikir ku, ew tiştên ku di kitêbên Marks û Lenîn da hatine nivîsîn, niha di pratîkê da hatine bıcih kırın û civat û sîstemekî baş û îdeal hatîye avakirinê.

Çewa ku em dizanin, pişti şoreşa Oktobrê û bîlhasa piştî salên 1945an, hereketên çep û komunîst li seranserê dinyayê tesîr li nivîskar û ronakbîran kir. Ji alîkî va dewletên sosyalîst hebûn û alîyê dî va jî li welatên kapîtalîst û feodal da partîyên çep û komunîst hebûn. Ev dewlet û partîyên sîyasî, bi hev ra, di nav hevkarî û koordîneyî da xebatê dikirin. Di nav xwe da torekî avakiribûn û dewletên komunîst gelek îmkanan didan partîyên çep û komunîst. Yek ji van îmkanan jî ew bû ku, bi rêya van partîyan derî û pencere li pêş nivîskar û hunermendan vedibûn. Berhemên nivîskaran bi dehan zimanên “parti û dewletên bira” dihate wergerandin û çap kirinê. Em bêjin, berhemên Nazim Hîkmet û Azîz Nesînê Tirk iı dehan zimanan hatin wergerandin û çap kirin. Ev nıviskar bi xêra van têkîlîyên xwe, li seranserê cihanê hatine naskirin û bûn bi navûdeng.

Di wê sîstema bêbext a dinyayê da, çewa ku cî ji bo miletê Kurd tune bû, her wusa cî ji bo helbestvanên vî miletî jî tune bû. Deng û banga Cegerxwîn, yê Osman Sebrî hima bêje negihişt tu ziman û miletên din. Cegerxwîn bi hizra xwe ya sîyasî û bi hunera xwe ya helbestan ne kêmî N. Hîkmet’ê Tirk û Yannîs Rîtsos’ ê Yunan bû, lê belê ew mensubê miletekî bû ku hemû zulm û zordarî lê rewa hatibû dîtin û ne di defterên dewletên komunîst û ne jî yên kapîtalîst da, tu xêr û xweşî ji bo vî miletî nehatibû nivîsandın.

Cegerxwîn dibe ku neketibe defterên weşanxaneyên dinyayê, lê ew ketîye nav dilê miletê Kurd. Di sedsala 20an da, di nav me Kurmancan da helbestvanê herî zêde tê naskirin û hizkirin ew e. Cegerxwîn helbestvanekî wusa ye ku helbestên wî ji yên helbestvanên din zêdetir bûne sitran. Ma gotinên kîjan sitrana sipehî ne yên Cegerxwîn nin û her wusa kîjan muzîsyenî helbestên Cegerxwîn nekirîye sitran?

Dem û dewran hatin guhertin, dibe ku êdî rewac û raxbet ji bo helbestên çep û îdeolojîkî tune be, lê helbestên Cegerxwîn yên li ser serbestîya miletê me û felatîya welatê me her û her aktuel in, herçî helbestên wî yên li ser dildarî û evînîyê ne, ew bi xwe, yên hunera di sewîya herî bilind da ne.

10ê sibata 2008an.

Cegerxwîn, 1997, grafîka li ser dar, 30x23 cm.


Cegerxwîn, 2003, grafîka li ser metal û lînoleûm, 32x22 cm.

Cegerxwin 1, 1997, grafika lı ser dar, 30x23 cm.